Ted (2012) – 4/10

Ted is het nieuwe personage van Seth MacFarlane, de bedenker van tekenfilmseries als Family Guy en American Dad!. Hij is tevens verantwoordelijk voor de regie en de stem en bewegingen van de beer. Wie van de humor van de series houdt, zal zich ook goed met Ted vermaken. De grappen vliegen je continu om de oren en zijn van het type hit or miss; alsof MacFarlane wil zeggen: "Vond je deze niet leuk? En deze dan? Deze misschien?" Toegegeven, de humor is een stuk minder irritant in live action; het decor van de 'echte' wereld legt de humor van MacFarlane een welkome beperking op.

Het verhaal van de film is verrassend (of juist teleurstellend) conventioneel. De plot verloopt volledig in de traditie van de bromance. De beer Ted is door John (Mark Wahlberg) als kerstcadeau gekregen toen hij nog een jongetje was. Hij had geen vriendjes en wenste dat de beer tot leven kwam. De beer kwam ook daadwerkelijk tot leven. In de meeste films met levende knuffelbeesten wordt dit voor de ouders geheim gehouden. In Ted laat John hem meteen aan zijn ouders zien die zich (uiteraard!) een hoedje schrikken. De beer blijft zijn hele leven lang zijn maatje. Op het moment waarop de film zich na de credits hervat, is John al vier jaar samen met Lori (Mila Kunis). Zij heeft schoon genoeg van het gelanterfant van John en Ted. Haar vriendje moet nu aan haar bewijzen dat hij een volwassen man is en iets nuttigs met zijn leven gaat doen. Natuurlijk lukt dit heel de film lang niet en is dit het excuus voor vele grappen en grollen. Men kan blijkbaar geen genoeg krijgen van deze thematiek. De man speelt de underdog en doet veel dingen fout tot ergernis van zijn medemens. Aan het eind van het verhaal vergeven we het hem altijd weer als hij dan eindelijk toch de verantwoordelijkheid neemt. Homer Simpson is hier het archetype van en dit figuur is sindsdien steeds minder goed uitgewerkt.

Bij humor gaat het om context. Niets is werkelijk grappig als het niet in relatie tot iets anders staat. Het is jammer dat MacFarlane zo onverschillig is over de context; het maakt de grappen onsamenhangend en ze vloeien nooit of heel zwak voort uit de gebeurtenissen in het verhaal. De gebeurtenissen zijn slechts een decor om grappen te vertellen, terwijl juist een goed verhaal ten grondslag moet liggen aan de grappen. Het is verbazingwekkend hoe sommige grappen uitgewerkt zijn. Zo worden grappen rondom homo's en kinderkanker ontzettend puberaal en zonder ironie verteld. Er is niets waar je geen grap over kunt maken, maar de context vraagt er niet om, waardoor het dwalende grappen zijn die juist onnodig afleiden. Ook de stereotypering van Aziaten is in Ted volledig achterhaald en zou zo passen in een propagandatekenfilm met Bugs Bunny uit de jaren '40.

Het enige middel dat de film nog wat spanning in het laatste bedrijf kan geven is de rol van een levenslange fan van Ted (de eeuwig bedrukte Giovanni Ribisi), die hem het liefst voor zichzelf wil hebben. De twist wordt ingezet als de film al lang aan zijn eind toe is – 106 minuten is echt te lang! De plot is goed voor een film van 80 minuten, maar wordt onnodig gerekt met ontzettend veel vulling in de vorm van grappen die af en toe leuk zijn. Wat juist wel werkt is de chemie tussen John en Ted. Ondanks dat Ted een personage is dat in de postproductie van de film is toegevoegd, lijkt hij daadwerkelijk deel uit te maken van zijn omgeving waarin de menselijke personages heel natuurlijk op hem reageren. Dit gegeven en een paar goede grappen maken dit geen goede film. Het narratief is niet verrassend en veel vaker veel beter gedaan. Het spervuur aan grappen moet verhullen dat het verhaal in wezen geen vlees omvat. Dit werkt voor afleveringen van 20 minuten, maar niet voor een film die vijf keer zo lang duurt.

The Devil's Advocate (1997) – 7.5/10

The Devil's Advocate wordt op blu-ray uitgebracht en wel in de vorm van een Unrated Director's Cut. Wat nu precies de toevoeging van Taylor Hackford was is onduidelijk en de film duurt net zo lang als elke andere versie; een flinke 144 minuten. Dan is er nog een issue dat al sinds de productie van de film bestaat: de sculptuur in het kantoor van John Milton (Al Pacino). Het zou een ongeautoriseerde reproductie zijn van Frederick Hart's Ex Nihilo, dat zich aan de gevel van Washington National Cathedral bevindt. Een rechtszaak was het gevolg, in het nadeel van Warner Bros (de ironie wordt later duidelijk). In de film is de sculptuur digitaal bewerkt en vrijgemaakt van elk overeenkomend detail. Na de uitspraak van de rechter moest elke uitgave dit bewerkte materiaal bevatten, dus ook de nieuwe blu-ray. Dit is slechts een klein minpuntje, want het doet niks af aan de film. Wat het wel is, is een film die echt helemaal jaren '90 is.

Nog even kort de plot: Keanu Reeves speelt de enorm succesvolle advocaat Kevin Lomax (hij heeft nog nooit een zaak verloren!). Hij en zijn vrouw Mary Ann (Charlize Theron) vertrekken vanuit een klein stadje in Florida naar New York op verzoek van een groot advocatenkantoor, om daar nog meer zaken voor hen te winnen. De twee pakken al het geld en roem met beide handen aan en Kevin verliest zijn zicht op de realiteit en verwaarloost zijn vrouw ten koste van zijn carrière. Er gebeuren al gauw onverklaarbare dingen en Mary Ann lijkt psychisch gestoord te worden. De eigenaar van het bedrijf, John Milton, gespeeld door een over-the-top Al Pacino, is in werkelijkheid de duivel en is de oorzaak van alle bovennatuurlijke gebeurtenissen. Het klinkt als een film die ontzettend fout uitgewerkt kan worden, maar de balans tussen (bovennatuurlijke) thriller en satire is verrassend goed. Het heeft de opzet van een thriller, maar Al Pacino weet de duivel op zo'n menselijke manier te spelen ("I'm a humanist!") en het duivel-zijn ironisch neer te zetten ("Call me Dad."), dat de humor hier werkt.

Keanu Reeves acteert hier al net zo houterig als dat hij twee jaar later in The Matrix zou doen. In deze film kan het geen kwaad, aangezien hij een vrij eendimensionaal personage moet spelen die uit is op persoonlijk gewin en geen oog heeft voor wat er om hem heen gebeurt. Charlize Theron speelt de sterren van de hemel en doet alsof ze een Oscar in de wacht wil slepen. Het geeft de film toch de nodige ernst met zich mee en ze houdt de film aan de kant van de drama hier in haar eentje goed in balans. Al Pacino is een rasacteur en het is te zien dat hij duidelijk plezier heeft in het spelen van de duivel. Zijn spel is intens en luchtig op de juiste momenten en weet ook hier de balans te bewaren voor een personage waarbij clichés al gauw op de loer liggen.

Balans is bij deze film dus het sleutelwoord. De plot van de film klinkt absurd, maar de uitwerking ervan is ontzettend vermakelijk. De bijna tweeënhalf uur durende film is daarom ook geen straf. De CGI zijn op sommige momenten misschien wat achterhaald (de gezichten van de demonen zijn nog steeds griezelig!), maar gelukkig is het gebruik hiervan spaarzaam. De vergelijking met The Firm wordt vaak gemaakt, maar deze film heeft de tand des tijds toch beter doorstaan door het hoge vermakelijkheidsgehalte. Een film als deze zou vandaag de dag niet meer op deze manier gemaakt worden, aangezien we ondertussen al allerlei vertellingen over duivels en demonen hebben gezien. De film is daarom ook een goede afspiegeling van wat er in de jaren '90 aan films gemaakt werden. Hollywood-entertainment van de bovenste plank, dus!

Men in Black 3 (2012) – 4.5/10

Tien jaar na de sequel en vijftien jaar na het origineel komt dan de voltooiing van de trilogie, het format waar Hollywood maar geen genoeg van krijgt. Men in Black 3 (gelukkig zonder ondertitel) is voorlopig het laatste deel en heeft een passend einde om een trilogie mee af te sluiten, maar zeg nooit nooit, natuurlijk. Will Smith en Tommy Lee Jones keren weer terug als Agent J en K en hoewel Jones prominent wordt vermeld, speelt hij in deze film niet meer dan een bijrol. De regie ligt ook voor dit deel weer in de handen van Barry Sonnenfeld en is zoals de vorige delen schreeuwerig en weinig subtiel.

Het verhaal gaat als volgt. Agent K heeft ooit, eind jaren '60, de arm van de alien Boris the Animal (It's just "Boris"!) afgeschoten en hij wil wraak. Boris wordt gespeeld door de Nieuw-Zeelander Jemaine Clement, die met de eigenzinnige film Eagle vs Shark enige bekendheid maakte. Boris is ook nog de enige in zijn soort en hij is heel erg boos op K. Hij reist terug in de tijd (ja, echt!) om K ditmaal voor te zijn. Dit is blijkbaar gelukt, want K verdwijnt in het heden van de aardbodem en alleen J weet nog dat hij er gisteren nog was; de rest leeft in de realiteit waarin K in de jaren '60 was omgekomen. J reist ook terug in de tijd naar net een dag voor het voorval om Boris te stoppen. Daar komt hij de jonge agent K tegen, gespeeld door de geweldige Josh Brolin (No Country for Old Men), die ook in deze film weer indruk maakt en een ontzettend treffende Tommy Lee Jones-imitatie neerzet. Hij is het hoogtepunt van de film en speelt Will Smith, die een vermoeide en ongeïnspireerde herhalingsoefening doet, helemaal plat.

De film begint wat twijfelachtig en lijkt de tenenkrommende humor van het tweede deel voort te gaan zetten, maar wanneer Agent J de tijdreis heeft gemaakt, herstelt de balans zich wat meer en is het vooral genieten van Brolin. Hij kan de film helaas niet in zijn eentje naar een hoger niveau tillen. Het is goed te zien dat de productie van de film wat tegenslag heeft gekend. De special effects zijn niet altijd even goed uitgevoerd en het gebruik van een green screen wordt af en toe wel heel erg duidelijk. Ook lijkt het verhaal niet zo groots en episch als in de vorige films. De locaties zijn vrij beperkt en eentonig, de slechterik is weinig overtuigend en de humor is een kwestie van hit or miss. Daarbij is voor de gebeurtenissen in deze film nooit een aanleiding gegeven in de vorige films. Zo heeft Agent K een romantische interesse voor Agent O (Emma Thompson), die voorheen nooit te zien was, en is de twist aan het einde leuk gevonden, maar niet meer dan een twist op zichzelf en magertjes uitgewerkt in de aanleiding.

Men in Black 3 is vermakelijk voor zolang hij duurt, maar de geforceerde indruk die de film geeft groots te willen zijn en de moeilijkheden tijdens de productie maken deze film niet tot wat hij zou moeten zijn. Deze film zou de verbetering van het slappe tweede deel moeten zijn, maar haalt dat met hakken over de sloot. Kijk de film voor Josh Brolin, zie de special effects even door de vingers, en je kunt onder het genot van een zak popcorn en een drankje naar keuze nog best wat leuke momenten beleven.

Bernie (2011) – 7.5/10

Bernie gaat over Bernhardt "Bernie" Tiede, de man die op 19 november 1996 een steenrijke weduwe van het leven beroofde, haar vervolgens in een vriezer stopte en negen maanden tot aan zijn arrestatie van haar geld leefde. De film heeft de opzet van een mockumentary, zoals Ricky Gervais' The Office, waarbij tussen het verhaal door, verschillende personages worden geïnterviewd om commentaar te geven op de gebeurtenissen. Het enige verschil is dat de gebeurtenissen zijn gebaseerd op waargebeurde feiten en dat hierbij echte mensen uit het plaatsje Carthage, Texas aan het woorden komen (of zijn het stiekem toch acteurs?).

Jack Black kruipt in de rol van Bernie en het is zonder twijfel zijn beste prestatie tot nu toe. Hij is hier nu niet een melige rock 'n' roller (Tenacious D in the Pick of Destiny en School of Rock), een Mexicaanse worstelaar (Nacho Libre) of een Kung Fu Panda. Black laat als Bernie zien dat hij ook prima rollen aankan die wat meer subtielere nuances vereisen. Goede regie is hierbij funest en dat weet Richard Linklater (Before Sunrise en Before Sunset) maar al te goed. Black weet hier een verwijfde kerel van achter in de dertig neer te zetten zonder te vervallen in karikaturen. Complimenten voor Black en Linklater, die een onvergetelijk personage weten neer te zetten.

Carthage, Texas is zo'n plaatsje waar iedereen elkaar kent en Bernie maakt dan ook al snel een goede naam als hij als begrafenisondernemer de overleden mensen weer mooi maakt, prachtig zingt tijdens hun begrafenissen en de harten van vele oude weduwen steelt. Geen kwaad woord over Bernie, dus. De dorpsbewoners spreken dan ook vol lof over hem tijdens de interviews en niemand had ooit kunnen denken dat hij in staat was een moord te plegen. Bernie was een ontzettend gul en vriendelijk persoon en had met iedereen altijd het beste voor. De persoon waaraan iedereen in Carthage een hekel had en iedereen, inclusief haar kinderen afstootte , was de weduwe Marjorie Nugent (Shirley MacLaine), die zelfs ook Bernie meerdere malen de deur wees. Maar Bernie bleef volhouden, want hij geloofde dat hij ook haar blij kon maken. Mevrouw Nugent raakt op den duur toch gecharmeerd van alle aandacht en de twee worden steeds hechter. Zelfs zo hecht dat ze onafscheidelijk worden en Bernie zijn baan opzegt om fulltime haar bediende te worden. Ze maken samen verre reizen en de weduwe fleurt helemaal op. Maar wat moet een man van achter in de dertig, nooit getrouwd, met zo'n oude vrouw? Zou hij misschien homo zijn? Op het punt dat je je dat gaat afvragen, wordt de vraag aan de dorpsbewoners gesteld. Een vrouw geeft het argument dat enkele apostelen van Jezus ook hun hele leven celibaat waren en dat over hen ook nooit de vraag werd gesteld of ze wellicht homoseksueel zouden zijn.

De film leidt uiteindelijk naar de gebeurtenis waarbij Bernie de weduwe Nugent om het leven brengt door haar vier keer in de rug te schieten. Ze zou de arme Bernie zo gemeen hebben behandeld en zo jaloers zijn op de aandacht die hij alle dorpsbewoners gaf, dat hij haar in een woedeaanval heeft vermoord. Linklater heeft er duidelijk voor gekozen Bernie een sympathiek karakter te geven, precies zoals vele dorpsbewoners hem beschreven; een lieve man die tot het uiterste werd gedreven en plotseling klapte. Hierdoor wordt het verhaal interessanter, in plaats van Bernie als een gewetenloze oplichter af te schilderen. Is het begrijpelijk dat Bernie deze daad heeft begaan en is zijn straf niet te zwaar wanneer je kijkt naar al het goede wat hij voor de mensen van Carthage heeft gedaan? De officier van justitie, gespeeld door Matthew McConaughey die hier met plezier zijn Texaanse afkomst ten volste benut, moet zelfs de rechtszaak verplaatsen naar een ander district, omdat er in de omgeving van Carthage te veel mensen zouden zijn die Bernie te positief zouden veroordelen.

Bernie is een fijne film die knap in elkaar zit, en die zich ook qua vertelling onderscheidt. Linklater heeft, nog meer zelfs dan bij de series van Gervais, de lijn tussen feit en fictie verdund. De mensen die verantwoordelijk waren voor de casting verdienen ook een pluim, want de geïnterviewde dorpsbewoners zijn allemaal ontzettend goede acteurs die heel geloofwaardig 'echte', niet-acterende mensen kunnen spelen. Dit gegeven en een uitstekende Jack Black tillen de film naar een hoger niveau. Aanrader!

Snow White and the Huntsman (2012) – 3/10

Dit jaar zijn er maar liefst twee live-action films van het sprookje Sneeuwwitje verschenen. De kindvriendelijke Mirror Mirror met Julia Roberts en het visuele spektakel Snow White and the Huntsman, met Kristen Stewart (Twilight) als Snow White en Charlize Theron als Ravenna, de boze stiefmoeder. Het is de eerste film van Rupert Sanders en hij doopt het sprookje om tot avonturenfilm. Er zijn ook wat veranderingen toegepast aan het verhaal zelf. Nu is de jager, die Sneeuwwitje in het oorspronkelijke sprookje mee het bos in moest nemen om haar daar te doden, tot een van de hoofdpersonages verheven. The Huntsman Eric wordt gespeeld door Chris Hemsworth (Thor).

De film ziet er prachtig uit en er is duidelijk veel geld gestoken in de sets en de CGI, die af en toe iets te cartoonesk aandoet. Ondanks dat er vier schrijvers aan het script hebben gewerkt, is er weinig verhaal. Voor een film van meer dan twee uur is er weinig ontwikkeling in de personages en de plot te ontdekken. Dit is vooral te wijten aan de regisseur, die er voor kiest de aandacht te vestigen op de actiescènes. Kristen Stewart vertolkt het hoofdpersonage, maar haar acteerkunsten reiken niet ver en ze is ook niet de schoonste in het land. Charlize Theron doet haar uiterste best om iets te doen met wat haar is gegeven. Net als in Prometheus heeft ze weer een bitchy rol met weinig diepgang. Haar acteerwerk komt beter tot zijn recht in een film zoals het ondergewaardeerde Young Adult. Chris Hemsworth laat zien dat hij een degelijke acteur is die evenals Theron moet roeien met de riemen die hij heeft.

Disney heeft met Snow White and the Seven Dwarfs in 1937 een mijlpaal neergezet op gebied van animatie en een blauwdruk geleverd voor verdere vertellingen van het oude sprookje. Ook Snow White and the Huntsman heeft dwergen (gelukkig niet met de namen Dopey, Sleepy, etc.), maar ze worden (ook gelukkig) niet vertolkt door acteurs met dwerggroei. Met slimme shots en met behulp van de computer zijn een handjevol bekende Britse karakteracteurs (waaronder Bob Hoskins en Ian McShane) omgetoverd tot dwergen. Snow White ontmoet ze niet in een huisje, maar onderweg, samen met Eric, en helpen haar Ravenna te verslaan. En dan is er nog William, het jeugdvriendje van Snow White en, naast Eric, een mogelijke partner voor Snow White. Zijn personage is een beetje overbodig en er komt geen oplossing voor hem en Snow White. Ook niet voor Eric. Daar komt nog eens bij dat er geen chemie is tussen de acteurs.

Deze film heeft een vreemd soort haastige vertelling (zoals de weinige en korte scènes met Theron en een vluchtige proloog) als het aankomt op dialogen en uitdieping van de personages. Dit is frustrerend, aangezien de lange duur van de film juist het tegenovergestelde doet vermoeden. Het maakt de film langdradig en daarmee de actiescènes (het overgrote deel van de film) minder urgent. Snow White and the Huntsman barst van de potentie, maar wil door de incompetente regie maar niet van de grond komen. Kristen Stewart kan door haar krappe emotionele bereik als actrice de film niet dragen en je krijgt als kijker het idee dat ze heel erg bezig is met acteren in plaats van het personage te zijn.

Momenteel is er sprake van een vervolgfilm met dezelfde regisseur, maar het ziet er niet naar uit dat mevrouw Stewart gaat terugkeren. Het zou voor Sanders leuk zijn om hier zijn trilogie (dat is de trend) van te maken, maar dan zou hij in het vervolg meer oog voor zijn personages en de plot moeten krijgen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de oppervlakkigste in het land?

The Awakening (2011) – 6/10

The Awakening is een spookverhaal in traditionele zin: Engeland, begin 20ste eeuw, een eng huis, de geest van een kind, een sceptische hoofdpersoon en mysterieuze bijfiguren. De hoofdrol is weggelegd voor Rebecca Hall, die de onafhankelijke, sterke en geleerde Florence Cathcart speelt. Zij ziet het als haar levenstaak om de mysteries rondom geesten te ontkrachten en de vele charlatans te laten oppakken. Dan verschijnt Robert Mallory (Dominic West van de briljante serie The Wire) ten tonele, gezonden in opdracht van een kostschool in Cumbria, om haar uit te nodigen daar heen te reizen om de geestverschijning van een jongetje te onderzoeken. Na natuurlijk eerst dit verzoek af te wijzen, zien we haar in de volgende scène samen met Robert in de auto, op weg naar de school. Daar treffen ze de gouvernante Maud (Imelda Staunton) en het jongetje Tom (Isaac Hempstead Wright van de serie Game of Thrones).

De film speelt zich af net na de Eerste Wereldoorlog en heeft een sombere toon. Dit is Nick Murphy's eerste speelfilm (daarvoor maakte hij documentaires) en de man heeft oog voor cinematografie. Wat ziet deze film er prachtig uit! De locaties, zoal ex- als interieur, worden volledig uitgebuit om een bleke, ijzingwekkende sfeer neer te zetten. Niet alleen zijn de locaties prachtig, maar ook de composities van de shots zijn briljant in elkaar gezet. Ze variëren van vogelperspectief tot trage dolly shots in de lange gangen van de school. De regisseur heeft er voor gekozen om lang de tijd te nemen voor de shots, wat de sfeer verhoogt.

Wanneer we kijken naar vergelijkbare films zoals The Others en vooral El orfanato, dan is er qua plot niet veel origineels te zien. Als we hier dan nog een vleugje Shutter Island aan toevoegen, dan kun je al op je klompen aanvoelen dat er iets mis is met Florence. Wanneer ze ook daadwerkelijk de geestverschijning van het jongetje ziet, dan gaat het snel bergafwaarts en verandert ze van een nuchtere wetenschapper in een angstige vrouw. Ze voelt zich steeds meer aangetrokken tot de door de oorlog gekwelde Robert en ze krijgt opvallend voyeuristische trekjes. Dit maakt haar personage initieel interessant, maar de uiteindelijke oorzaak van haar gedrag is weinig geloofwaardig.

Het probleem van films met spookhuizen is dat ze vaak een interessante opzet hebben, maar een teleurstellende twist (zie ook The Woman in Black). Het acteerwerk is sterk, zelfs dat van de kinderen, en is naast de cinematografie hetgeen dat de film overeind houdt. The Awakening is een degelijke thriller met horrorelementen en een zwak einde.

50/50 (2011) – 6.5/10

Jonathan Levine, die in 2006 debuteerde met de prima slasher All the Boys Love Mandy Lane, staat aan het roer bij de op waarheid gebaseerde film 50/50. Een lastige positie, aangezien de hoofdpersoon een 27-jarige kankerpatiënt is; zie hier maar eens een evenwichtige film van te maken – wansmaak ligt al gauw op de loer. De schrijver van het script, Will Reiser, is de persoon waarop de film is gebaseerd. In de film heet hij Adam en wordt hij gespeeld door de indrukwekkende Joseph Gordon-Levitt, die in (500) Days of Summer al heeft laten zien dat hij goed past in een tragikomische film. De beste vriend van Adam, Kyle, wordt vertolkt door Seth Rogen, die in het echt ook Will Reiser heeft bijgestaan tijdens zijn ziekte. Rogen, die eigenlijk altijd hetzelfde personage (zichzelf?) speelt, is nu juist in deze film de goede persoon.

De titel 50/50 verwijst naar de overlevingskans van Adam. Kyle weet hem op te beuren met het feit dat dit in een casino een prima kans is waarop je kunt inzetten. De film behandelt de ziekte met beleid en is voorzichtig met de grappen. Er valt vooralsnog niet veel te lachen, want het feit blijft dat kanker een uiterst gevoelig onderwerp is. Dit feit leunt dan ook zwaar op de plot en de kijker wordt de morele kwestie voorgehouden of het nu verstandig is om te lachen om de grappig bedoelde situaties in de film. Zo is de eerste scene met de nog niet afgestudeerde psychologe Katherine, gespeeld door Anna Kendrick die een goede indruk achterliet in het uitstekende Up in the Air, heel ongemakkelijk om te zien. De ongemakkelijkheid van Katherine als beginnend psychologe, die tevens elke regel in haar beroep overtreedt, voelt ongepast in het eerste bedrijf van een film over kanker. Het is ook jammer dat het meteen duidelijk wordt dat zij het nieuwe liefje van Adam gaat worden en vervolgens nog meer over de schreef zal gaan. Het personage Rachael (Bryce Dallas Howard) is nog eendimensionaler als de overspelige, manipulerende vriendin van Adam.

De film heeft twee sterke bijrollen. Anjelica Huston, het meest bekend als Morticia uit The Addams Family, speelt een geweldige rol als de moeder van Adam en weet hier meer diepte aan haar personage te geven dan waarschijnlijk in het script stond. Philip Baker Hall is een van de kankerpatiënten die Adam ontmoet tijdens de chemotherapie en de oude rot hoeft eigenlijk weinig zijn best te doen om te overtuigen. Wanneer Adam zijn vorm van kanker aan hem vertelt – een enorm lange naam voor rugkanker – zegt hij droogjes: "Hoe meer lettergrepen, hoe erger het is."

De ongemakkelijkheid die eerst zo zwaar op de film leunt wordt naarmate de film vordert minder. Dit komt vooral doordat Adam wordt opgebeurd door zijn vriend Kyle en ook lol kan hebben, ondanks dat hij ziek is. De serieuze Adam wordt wat losser en komt erachter dat je toch best wel wat vrouwen kan versieren met een kale kop. Maar hij komt ook tot de pijnlijke conclusie dat hij nog niet zo heel veel met zijn leven gedaan heeft. Het laatste bedrijf van de film leunt meer naar drama wanneer Adam te horen krijgt dat de chemotherapie niet aanslaat. Dit is het sterkste moment van de film en Gordon-Levitt laat zien dat hij uitstekend kan acteren. Het moment voordat hij onder narcose wordt gebracht voor een alles-of-niets-operatie is aangrijpend.

50/50 is een persoonlijke film voor Will Reiser, die op aansporen van Seth Rogen het script heeft geschreven. Een noodzakelijke film om de gebeurtenissen te verwerken en een goede, maar met vlagen onevenwichtige film voor de kijker. De humor is goed bedoeld, maar komt vooral in het begin niet goed uit de verf. De verhouding 50/50 voor humor en drama is misschien geen goede beslissing geweest en had iets meer van het een of het ander moeten hebben. Dit was de levensverwachting van de film waarschijnlijk ten goede gekomen.