Het verhaal van de film is verrassend (of juist teleurstellend) conventioneel. De plot verloopt volledig in de traditie van de bromance. De beer Ted is door John (Mark Wahlberg) als kerstcadeau gekregen toen hij nog een jongetje was. Hij had geen vriendjes en wenste dat de beer tot leven kwam. De beer kwam ook daadwerkelijk tot leven. In de meeste films met levende knuffelbeesten wordt dit voor de ouders geheim gehouden. In Ted laat John hem meteen aan zijn ouders zien die zich (uiteraard!) een hoedje schrikken. De beer blijft zijn hele leven lang zijn maatje. Op het moment waarop de film zich na de credits hervat, is John al vier jaar samen met Lori (Mila Kunis). Zij heeft schoon genoeg van het gelanterfant van John en Ted. Haar vriendje moet nu aan haar bewijzen dat hij een volwassen man is en iets nuttigs met zijn leven gaat doen. Natuurlijk lukt dit heel de film lang niet en is dit het excuus voor vele grappen en grollen. Men kan blijkbaar geen genoeg krijgen van deze thematiek. De man speelt de underdog en doet veel dingen fout tot ergernis van zijn medemens. Aan het eind van het verhaal vergeven we het hem altijd weer als hij dan eindelijk toch de verantwoordelijkheid neemt. Homer Simpson is hier het archetype van en dit figuur is sindsdien steeds minder goed uitgewerkt.
Bij humor gaat het om context. Niets is werkelijk grappig als het niet in relatie tot iets anders staat. Het is jammer dat MacFarlane zo onverschillig is over de context; het maakt de grappen onsamenhangend en ze vloeien nooit of heel zwak voort uit de gebeurtenissen in het verhaal. De gebeurtenissen zijn slechts een decor om grappen te vertellen, terwijl juist een goed verhaal ten grondslag moet liggen aan de grappen. Het is verbazingwekkend hoe sommige grappen uitgewerkt zijn. Zo worden grappen rondom homo's en kinderkanker ontzettend puberaal en zonder ironie verteld. Er is niets waar je geen grap over kunt maken, maar de context vraagt er niet om, waardoor het dwalende grappen zijn die juist onnodig afleiden. Ook de stereotypering van Aziaten is in Ted volledig achterhaald en zou zo passen in een propagandatekenfilm met Bugs Bunny uit de jaren '40.
Het enige middel dat de film nog wat spanning in het laatste bedrijf kan geven is de rol van een levenslange fan van Ted (de eeuwig bedrukte Giovanni Ribisi), die hem het liefst voor zichzelf wil hebben. De twist wordt ingezet als de film al lang aan zijn eind toe is – 106 minuten is echt te lang! De plot is goed voor een film van 80 minuten, maar wordt onnodig gerekt met ontzettend veel vulling in de vorm van grappen die af en toe leuk zijn. Wat juist wel werkt is de chemie tussen John en Ted. Ondanks dat Ted een personage is dat in de postproductie van de film is toegevoegd, lijkt hij daadwerkelijk deel uit te maken van zijn omgeving waarin de menselijke personages heel natuurlijk op hem reageren. Dit gegeven en een paar goede grappen maken dit geen goede film. Het narratief is niet verrassend en veel vaker veel beter gedaan. Het spervuur aan grappen moet verhullen dat het verhaal in wezen geen vlees omvat. Dit werkt voor afleveringen van 20 minuten, maar niet voor een film die vijf keer zo lang duurt.
