The Devil's Advocate (1997) – 7.5/10

The Devil's Advocate wordt op blu-ray uitgebracht en wel in de vorm van een Unrated Director's Cut. Wat nu precies de toevoeging van Taylor Hackford was is onduidelijk en de film duurt net zo lang als elke andere versie; een flinke 144 minuten. Dan is er nog een issue dat al sinds de productie van de film bestaat: de sculptuur in het kantoor van John Milton (Al Pacino). Het zou een ongeautoriseerde reproductie zijn van Frederick Hart's Ex Nihilo, dat zich aan de gevel van Washington National Cathedral bevindt. Een rechtszaak was het gevolg, in het nadeel van Warner Bros (de ironie wordt later duidelijk). In de film is de sculptuur digitaal bewerkt en vrijgemaakt van elk overeenkomend detail. Na de uitspraak van de rechter moest elke uitgave dit bewerkte materiaal bevatten, dus ook de nieuwe blu-ray. Dit is slechts een klein minpuntje, want het doet niks af aan de film. Wat het wel is, is een film die echt helemaal jaren '90 is.

Nog even kort de plot: Keanu Reeves speelt de enorm succesvolle advocaat Kevin Lomax (hij heeft nog nooit een zaak verloren!). Hij en zijn vrouw Mary Ann (Charlize Theron) vertrekken vanuit een klein stadje in Florida naar New York op verzoek van een groot advocatenkantoor, om daar nog meer zaken voor hen te winnen. De twee pakken al het geld en roem met beide handen aan en Kevin verliest zijn zicht op de realiteit en verwaarloost zijn vrouw ten koste van zijn carrière. Er gebeuren al gauw onverklaarbare dingen en Mary Ann lijkt psychisch gestoord te worden. De eigenaar van het bedrijf, John Milton, gespeeld door een over-the-top Al Pacino, is in werkelijkheid de duivel en is de oorzaak van alle bovennatuurlijke gebeurtenissen. Het klinkt als een film die ontzettend fout uitgewerkt kan worden, maar de balans tussen (bovennatuurlijke) thriller en satire is verrassend goed. Het heeft de opzet van een thriller, maar Al Pacino weet de duivel op zo'n menselijke manier te spelen ("I'm a humanist!") en het duivel-zijn ironisch neer te zetten ("Call me Dad."), dat de humor hier werkt.

Keanu Reeves acteert hier al net zo houterig als dat hij twee jaar later in The Matrix zou doen. In deze film kan het geen kwaad, aangezien hij een vrij eendimensionaal personage moet spelen die uit is op persoonlijk gewin en geen oog heeft voor wat er om hem heen gebeurt. Charlize Theron speelt de sterren van de hemel en doet alsof ze een Oscar in de wacht wil slepen. Het geeft de film toch de nodige ernst met zich mee en ze houdt de film aan de kant van de drama hier in haar eentje goed in balans. Al Pacino is een rasacteur en het is te zien dat hij duidelijk plezier heeft in het spelen van de duivel. Zijn spel is intens en luchtig op de juiste momenten en weet ook hier de balans te bewaren voor een personage waarbij clichés al gauw op de loer liggen.

Balans is bij deze film dus het sleutelwoord. De plot van de film klinkt absurd, maar de uitwerking ervan is ontzettend vermakelijk. De bijna tweeënhalf uur durende film is daarom ook geen straf. De CGI zijn op sommige momenten misschien wat achterhaald (de gezichten van de demonen zijn nog steeds griezelig!), maar gelukkig is het gebruik hiervan spaarzaam. De vergelijking met The Firm wordt vaak gemaakt, maar deze film heeft de tand des tijds toch beter doorstaan door het hoge vermakelijkheidsgehalte. Een film als deze zou vandaag de dag niet meer op deze manier gemaakt worden, aangezien we ondertussen al allerlei vertellingen over duivels en demonen hebben gezien. De film is daarom ook een goede afspiegeling van wat er in de jaren '90 aan films gemaakt werden. Hollywood-entertainment van de bovenste plank, dus!