Snow White and the Huntsman (2012) – 3/10

Dit jaar zijn er maar liefst twee live-action films van het sprookje Sneeuwwitje verschenen. De kindvriendelijke Mirror Mirror met Julia Roberts en het visuele spektakel Snow White and the Huntsman, met Kristen Stewart (Twilight) als Snow White en Charlize Theron als Ravenna, de boze stiefmoeder. Het is de eerste film van Rupert Sanders en hij doopt het sprookje om tot avonturenfilm. Er zijn ook wat veranderingen toegepast aan het verhaal zelf. Nu is de jager, die Sneeuwwitje in het oorspronkelijke sprookje mee het bos in moest nemen om haar daar te doden, tot een van de hoofdpersonages verheven. The Huntsman Eric wordt gespeeld door Chris Hemsworth (Thor).

De film ziet er prachtig uit en er is duidelijk veel geld gestoken in de sets en de CGI, die af en toe iets te cartoonesk aandoet. Ondanks dat er vier schrijvers aan het script hebben gewerkt, is er weinig verhaal. Voor een film van meer dan twee uur is er weinig ontwikkeling in de personages en de plot te ontdekken. Dit is vooral te wijten aan de regisseur, die er voor kiest de aandacht te vestigen op de actiescènes. Kristen Stewart vertolkt het hoofdpersonage, maar haar acteerkunsten reiken niet ver en ze is ook niet de schoonste in het land. Charlize Theron doet haar uiterste best om iets te doen met wat haar is gegeven. Net als in Prometheus heeft ze weer een bitchy rol met weinig diepgang. Haar acteerwerk komt beter tot zijn recht in een film zoals het ondergewaardeerde Young Adult. Chris Hemsworth laat zien dat hij een degelijke acteur is die evenals Theron moet roeien met de riemen die hij heeft.

Disney heeft met Snow White and the Seven Dwarfs in 1937 een mijlpaal neergezet op gebied van animatie en een blauwdruk geleverd voor verdere vertellingen van het oude sprookje. Ook Snow White and the Huntsman heeft dwergen (gelukkig niet met de namen Dopey, Sleepy, etc.), maar ze worden (ook gelukkig) niet vertolkt door acteurs met dwerggroei. Met slimme shots en met behulp van de computer zijn een handjevol bekende Britse karakteracteurs (waaronder Bob Hoskins en Ian McShane) omgetoverd tot dwergen. Snow White ontmoet ze niet in een huisje, maar onderweg, samen met Eric, en helpen haar Ravenna te verslaan. En dan is er nog William, het jeugdvriendje van Snow White en, naast Eric, een mogelijke partner voor Snow White. Zijn personage is een beetje overbodig en er komt geen oplossing voor hem en Snow White. Ook niet voor Eric. Daar komt nog eens bij dat er geen chemie is tussen de acteurs.

Deze film heeft een vreemd soort haastige vertelling (zoals de weinige en korte scènes met Theron en een vluchtige proloog) als het aankomt op dialogen en uitdieping van de personages. Dit is frustrerend, aangezien de lange duur van de film juist het tegenovergestelde doet vermoeden. Het maakt de film langdradig en daarmee de actiescènes (het overgrote deel van de film) minder urgent. Snow White and the Huntsman barst van de potentie, maar wil door de incompetente regie maar niet van de grond komen. Kristen Stewart kan door haar krappe emotionele bereik als actrice de film niet dragen en je krijgt als kijker het idee dat ze heel erg bezig is met acteren in plaats van het personage te zijn.

Momenteel is er sprake van een vervolgfilm met dezelfde regisseur, maar het ziet er niet naar uit dat mevrouw Stewart gaat terugkeren. Het zou voor Sanders leuk zijn om hier zijn trilogie (dat is de trend) van te maken, maar dan zou hij in het vervolg meer oog voor zijn personages en de plot moeten krijgen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de oppervlakkigste in het land?

The Cabin in the Woods (2011) - 6/10

Het horrorgenre kent nu al enige tientallen jaren een vast format: een handjevol jonge mensen gaat op vakantie in een afgelegen gebied en wordt daar een voor een afgeslacht door een willekeurig stel monsters, waarbij heel vaak het vrouwelijke personage het overleeft of in ieder geval het langst blijft leven. We hebben het hier dan over Amerikaanse horror, welteverstaan. The Cabin in the Woods gaat vrolijk aan de slag met dit overbekende gegeven en geeft er zijn eigen, komische draai aan. Nu is het niet voor het eerst dat het horrorgenre op de hak wordt genomen. Integendeel, dit wordt praktisch al gedaan sinds het ontstaan van het genre; (het gebrek aan) originaliteit is altijd de grootste vijand van het genre geweest. Het toevoegen van humor kan goed werken, zoals Sam Raimi's Evil Dead II of de meligheid van Tucker and Dale vs Evil. The Cabin zit hier een beetje tussenin. De makers kiezen voor droge humor, dus men hoeft gelukkig geen vermoeiende Scary Movie-achtige praktijken te verwachten.

De film heeft misschien wel de aller saaiste openingsscène uit de geschiedenis van de horrorfilm, waarbij we twee werknemers van een groot bedrijf bij de koffieautomaat zien lullen over keukenkastjes. De makers laten hun gevoel voor komische timing zien wanneer dan plots daarna heel groot en met veel lawaai de titel van de film in beeld komt, à la Funny Games. De toon is gezet en het is vanaf dan hopen dat dit op zijn minst wordt vastgehouden. Drew Goddard moet zich met deze film in de regisseursstoel nog bewijzen, maar Joss Whedon, schrijver van het script, heeft al naam gemaakt met de door fans geprezen serie Firefly (met de tenenkrommende vervolgfilm Serenity, die op IMDb naar onbegrijpelijke hoogtes is gestegen) en heeft recentelijk gigantisch succes geboekt met The Avengers. Thor-ster Chris Hemsworth is ook te zien in The Cabin, maar heeft hier vrij weinig materiaal om mee te werken. De rest van de cast is relatief onbekend, op een verrassende cameo van Sigourney Weaver na.

De plot is hetzelfde als honderden andere: een stel stereotypes gaan naar een blokhut in de bossen – compleet met de stop bij een benzinestation met enge eigenaar – om vervolgens ten prooi te vallen aan een stel zombies. Het kwaad is hier arbitrair, wanneer duidelijk wordt dat de werknemers uit de openingsscène voor een bedrijf werken die dit soort scenario's op poten zet, waarbij de slachtoffers ervoor 'kiezen' hoe zij aan hun einde komen. Hun interactie met verschillende objecten in de blokhut kan weer verschillende monsters oproepen. Het oplezen van een Latijns gedicht zorgt er in dit geval voor dat de ondode bewoners van de hut uit hun graf opstaan. Het bedrijf houdt alles met camera's in de gaten en zorgt ervoor dat alles precies volgens het format van een horrorfilm verloopt. Dit geeft de film een interessante invalshoek en blijft het onduidelijk waar de film uiteindelijk heen zal gaan, helemaal wanneer na een uur het normale format al is uitgespeeld en de werknemers een feestje bouwen rondom alweer een succesvol verloop, terwijl er nog ruim een half uur op de teller staat. Hierna worden alle remmen los gegooid en verliest de film zijn focus.

Je zou een leuk drankspel van de film kunnen maken: wie kan de meeste verwijzingen naar horrorfilms opnoemen? De makers hebben er vast plezier in gehad om zoveel mogelijk te refereren aan klassiekers, maar helaas wordt de film nooit heel grappig (of spannend!) en is nergens ingenieus. Het meest geslaagd is nog wel de kijk op de Japanse horrorfilm, waarbij een stel kleuters erin slaagt om de voor hen zo iconische vrouwelijke geest met de zwarte haren te verslaan en in een kikker op te sluiten. The Cabin in the Woods is een vermakelijke film met hier en daar een geslaagde grap, maar het ontstijgt nooit het genre van de horror, de persiflage, of de combinatie ervan. Alles wat we zien is al een keer eerder gedaan en de film wordt, ondanks een legio aan verwijzingen, nooit meer dan de som der delen.