Is dit een waardige Alienfilm geworden? Het korte antwoord is 'nee'. Aan de oppervlakte zou het een geweldige film moeten zijn, maar het is een typisch geval 'net niet'. De film opent met prachtige beelden in 3D van het IJslandse landschap. Dit is werkelijk hoogstaande cinematografie en het gebruik van 3D is in deze film niet eens storend, maar juist sfeerverhogend, al blijft het brilletje wel na een tijdje irriteren. Aan de beelden ligt het niet, daar kun je Scott wel op vertrouwen. Het is het gebrek aan een sterke plot en personages waar je empathie voor kunt hebben.
De plot is op papier even sterk als de eerste Alienfilm. Een schip landt op een planeet om onderzoek te doen en komt daar aliens tegen. De aliens blijken vijandig te zijn en de crew moet zien te overleven. Het schip heet in deze film Prometheus, vernoemd naar de Griekse god. Deze god schonk het vuur aan de mensen waardoor zij een succesvolle beschaving konden bouwen. In de film worden documenten gevonden die zijn verbonden aan de ontstaansgeschiedenis van de mensheid en dus wordt er een vlucht gemaakt naar de plek in het universum die staat beschreven. Daar aangekomen vinden ze al snel vijandelijke aliens en de overblijfselen van een technische beschaving van mensachtige wezens. Helaas is het allemaal niet zo spannend meer nadat de eerste slachtoffers zijn gevallen. Het grootste gemis is hier de dreiging van een grote alien en de claustrofobische scènes in het ruimteschip. De meeste scènes met actie vinden zich plaats in een grot waar weer gemakkelijk uit is te ontsnappen, alhoewel de eerste twee slachtoffers verdwaald weten te raken en al snel alienvoer worden.
Niet alleen het gebrek aan dreiging, maar ook het gebrek aan interessante personages is in deze film een probleem. De meest interessante is ironisch genoeg de android David, gespeeld door Michael Fassbender. De Duitser zet ook hier weer een fantastische acteerprestatie neer. Na X-Men: First Class en Shame, twee totaal verschillende films, bewijst hij weer eens wat een veelzijdige acteur hij is die met weinig materiaal diepgang aan zijn personages weet te geven. De andere bekende namen zijn Charlize Theron, die hier een kille bitch speelt, en de ongebrijpelijke cast van Guy Pearce als stokoude Weyland. Charlize Theron is een ontzettend veelzijdige actrice, maar krijgt hier zo weinig materiaal om mee te werken, dat ook haar personage eendimensionaal blijft. Het verhaal kent ook de noodzakelijke vervanger van Ripley en dat is in deze film Noomi Rapace, een Zweedse actrice die zich nog in Hollywood moet bewijzen. Rapace kan doorgaan als prima heldin, maar kan niet tippen aan Weaver.
Ridley Scott is ondertussen al flink op leeftijd en wil het verhaal een filosofische draai geven door de personages existentialistische gesprekken te laten voeren. Het gesprek tussen de onderzoeker Holloway (Logan Marshall-Green) en de android David is zo'n moment dat enige diepgang weet te creëren. David vraagt zich af waarom hij door de mensen gemaakt is en Holloway antwoordt minachtend "Gewoon, omdat het kan." David vraagt hem vervolgens of hij blij zou zijn met dat antwoord, waarna hij Holloway ongezien infecteert met wat Alienslijm. Kent de android concepten zoals rancune en wraak? De film heeft een behoorlijk cynische ondertoon en het wordt nooit duidelijk wat precies de beweegredenen van Scott zijn. De film roept sowieso meer vragen op dan dat het antwoorden verschaft over de ontstaansgeschiedenis van de mensheid, maar ook van de alien uit de Alienfilms.
Prometheus is mooi aan de oppervlakte, maar is niet in balans wanneer het de diepte in wil gaan. De film voelt niet als een belangrijke toevoeging aan de reeks en heeft een aantal goede kansen laten liggen. Er wordt voor de makkelijke weg gekozen en het verhaal vervalt in clichés. Jammer.
