Posts tonen met het label sam worthington. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sam worthington. Alle posts tonen

woensdag 18 juli 2012

Man on a Ledge (2012) – 2/10

Man on a Ledge, het speelfilmdebuut van Asger Leth, gaat over een man op een richel. Een titel die net zo goed de lading dekt als Snakes on a Plane. De man is Nick Cassidy, gespeeld door Sam Worthington, een van de saaiste acteurs van dit moment. Cassidy staat binnen vijf minuten al op de richel van een hotel, dus die belofte is alvast ingelost. Behelst de film nog meer? Buiten dat de scènes aan de buitenkant van het gebouw geloofwaardig zijn opgenomen – en ik met mijn hoogtevrees al klamme handjes krijg – niet veel. Vooruit, Cassidy is een ex-cop die onterecht is veroordeeld voor een diamantroof van een rijke zakenman (Ed Harris). Hij wil zijn onschuld bewijzen door nu wel de diamant te stelen (!) en New York (en natuurlijk daarmee de rest van de wereld) te laten zien dat zakenman Englander (raad eens waar zijn oorsprong ligt) de diamant al die tijd in zijn kluis heeft gehad. Cassidy staat op de richel om de aandacht naar hem te verplaatsen terwijl zijn broer Joey (Jamie Bell) en diens vriendin het complex van Englander infiltreren.

Cassidy vraagt om specifiek één rechercheur die hem moet gaan helpen (dit is er een uit de grabbelton der clichés). Deze rechercheur is Lydia Mercer (Elizabeth Banks), die een domper in haar carrière heeft te verwerken (ze slikt medicijnen en slaapt tot het middaguur!) omdat ze een vorige zelfmoordenaar niet van die Brooklyn Bridge af heeft kunnen praten. Het wordt al gauw duidelijk dat Cassidy zichzelf niet van kant wil maken en de rechercheurs (onder wie nog een Edward Burns in een nietszeggende rol) achterhalen de identiteit van Cassidy al vrij vroeg. Uiteraard wordt ook Englander hiervan op de hoogte gebracht. Het is onbegrijpelijk dat de beveiliging nu niet extra de kluis gaat bewaken. Dit geeft Joey en zijn vriendinnetje natuurlijk de kans om middels slimme trucjes de camera's en hittesensoren te ontwijken. De plot is één grote gatenkaas. Zo wordt er verteld dat Englander corrupte agenten gebruikt om zijn smerige klusjes op te knappen. Zou de rechercheur, die in het begin van de film bewijsmateriaal verbrandt, er iets mee te maken hebben? Dan is er nog de kamerdienaar, die puur door het feit dat hij gespeeld wordt door William Sadler wel iets met de plot te maken moet hebben. Sadler speelt normaal de slechterik, maar hoort dit keer bij de goeien.

De film verloopt precies volgens het boekje en kleurt netjes binnen de lijntjes. De inspiratie is dan ook ver te zoeken. De dialogen zijn een lachertje en ze draaien allemaal hetzelfde, alsof ze alleen in een wereld bestaan van mensen die van gebouwen afspringen en diamanten stelen. Zo laat Englander in een bijeenkomst zijn zakenpartners weten dat ze hem geen tweede keer zijn diamant stelen (gna gna gna!). Toegegeven, het is wel leuk om Ed Harris weer eens te zien spelen. De rol van een schurk kun je aan hem wel overlaten, zoals hij dat voor het laatst overtuigend deed in A History of Violence. Het einde van de film doet je de wenkbrauwen fronsen. Als je met een inbraak kunt bewijzen dat je onschuldig bent, dan word je daar verder niet meer voor veroordeeld. Weer wat geleerd.