Chronicle, het filmdebuut van Josh Trank, introduceert de tiener Andrew (Dane DeHaan), die een nieuwe (vrij dure) camera heeft gekocht. Hij neemt het ding overal mee naartoe en hij neemt alles op. Dit is het materiaal wat de kijker te zien krijgt, evenals het materiaal van allerlei andere camera's. Andrew is een verlegen en geïsoleerde jongen die alleen contact heeft met zijn neef Matt (Alex Russell) en gemeenschappelijke vriend Steve (Michael B. Jordan). Zijn moeder ligt op sterven en zijn vader zuipt de hele dag en heeft losse handjes. Geen prettige omgeving voor een jongen van die leeftijd. Tijdens een feestje ontdekken de drie jongens buiten ergens een diep gat in de grond. Ze besluiten in het gat te gaan en daar komen ze een object tegen dat een buitenaardse oorsprong lijkt te hebben. Het object reageert hevig op de jongens en dan wordt het beeld zwart. In de scène die daar meteen op volgt zien we de drie vrienden een balletje overgooien in de achtertuin. Maar wat blijkt? Ze hebben sinds hun ondergrondse avontuur telekinetische krachten. Ze kunnen elk object op afstand beïnvloeden. Ze kunnen zichzelf dus ook laten vliegen.
De jongens hebben ontzettende lol in het gebruiken van hun krachten en ze houden de lokale bevolking ook voortdurend voor de gek met hun streken. Dit is ontzettend leuk om te zien, mede doordat de special effects dik in orde zijn. Dit gaat een tijdje zo door en ze merken dat ze steeds krachtiger worden. Matt, de filosoof van het stel, vindt dat ze hun krachten met beleid moeten gebruiken en ze stellen een aantal regels op: gebruik de krachten nooit in het openbaar, op levende wezens en uit woede. Tot nu toe heeft de film geen duidelijk plot en hebben we alleen de drie jongens gevolgd die pret hebben met hun superkrachten (wie zou dit niet hebben?). De problemen die ontstaan zijn niet van externe aard, zoals je misschien zou verwachten (aliens, regering, etc.), maar komen direct voort uit de krachten die ze hebben gekregen. Alles gaat nog goed totdat ze op een dag op de snelweg rijden en een auto achter hen vervelend gaat doen. Andrew gebruikt zijn krachten om de auto van de weg af te duwen en de bestuurder overleeft nog maar net het ongeluk. Door dit voorval ontstaan er conflicten binnen de groep. Matt en Steve hebben vrij stabiele levens, maar sinds Andrew krachten heeft, voelt hij zich speciaal, iets wat hij tot dan toe nog nooit gevoeld heeft. Met zijn krachten heeft hij nu een uitlaatklep voor zijn frustraties. Hij laat dit volledig uit de hand lopen wat resulteert in de dood van een van de vrienden.
Het sterke punt van de film is dat niet het hoe en waarom van de krachten centraal staat, maar het effect van de krachten op de personages, en dan vooral op Andrew. Ook hebben de filmmakers goed nagedacht over hoe een tiener zou reageren op het feit dat hij opeens superkrachten heeft. De speelse scènes komen natuurgetrouw over. De vraag die bij elke found footage film rijst is: Waarom blijven ze doorfilmen? Zelfs in levensbedreigende situaties blijven de personages doorgaan met het vastleggen van de gebeurtenissen. De vraag blijft wel bestaan of de film hetzelfde effect zou hebben wanneer hij traditioneel opgenomen zou zijn. Op deze manier zou er wel meer aandacht besteed kunnen worden aan de relatie van Andrew met zijn ouders, die nu overkomen als twee eendimensionale personages, waarbij de moeder alleen ziek in een bed ligt en de vader een stereotype dronkaard is. De film is niet in balans wanneer het aankomt op de vertelling. De uitspanningen van Andrew lijken nu niet gegrond en het resultaat van slechts enkele hints die we hebben gekregen over zijn thuissituatie. De film blijft vooral in de eerste helft te lang zonder plot zitten, waardoor de tweede helft te gehaast overkomt. Uiteindelijk wordt Andrew een duister personage dat niet meer gered kan worden en verslagen moet worden. Hierbij vervalt de film alsnog in idioom van goed en kwaad. Dit is jammer, aangezien dat aan het begin van de film nog ambigu was.
Chronicle geeft een leuke draai aan het gegeven superkrachten en het found footage genre, maar leunt op het eind te veel op clichés waardoor je geen sympathie meer hebt voor Andrew. Ondanks dat is aan alles te zien dat de makers ontzettend veel plezier hebben gehad aan het maken van deze film. Sinds X-Men: First Class is dit de meest verfrissende kijk op tieners en hun superkrachten.
